/assets/media/image/news/cd78f179e40b4c808315e14c88279cbe.jpg

صمت

1397/01/26

زنان معدنکار افریقایی، قربانی نیستند

زنانی که در این معادن کار می‌کنند باید نخستین کسانی باشند که می‌گویند کار در این فضا خشن و ناامن است. در دیداری که به تازگی با آنها داشتم، دریافتم این زنان به کل به خطراتی که در ذات این حرفه است، آگاهند و می‌دانند حفر چاله و جابه‌جا کردن کپه خاک برای پیدا کردن تنها چند گرم طلا چه مشکلاتی دارد، اما پولی که از این کار به‌دست می‌آورند به این زنان استقلال مالی و قدرتی می‌دهد که اگر در روستاهای خود باقی می‌ماندند و در مزارع شوهران‌شان کار می‌کردند، برای آنها دست‌یافتنی نبود. با وجود نقص‌های موجود در فضای کار در معادن دستی و غیرصنعتی که فناوری چندانی در آنها وجود ندارد، این حرفه به آنها قدرتی می‌دهد که در کمتر جایی می‌توانند به‌دست آورند. 
موضوع به این سادگی نیست که آنها پول لازم دارند و منابع کمی برای دستیابی به پول وجود دارد بلکه در واقع برای آنها کیفیت پول اهمیت دارد. این پول برای پدر یا شوهر آنها نیست بلکه برای خود آنهاست و این موضوع در جایی که زنان در خانواده و روستایی که در آن مشغول به کارند، شخصیت رده دوم و تحت امر به شمار می‌آیند، امر مهمی به شمار می‌آید. 
در معادن غیرصنعتی طلا در مالی، زنان، نیمی از نیروی کار را تشکیل می‌دهند. این حضور زنان در معادن دیگر کشورهای جنوب صحرای افریقا نیز مشاهده می‌شود. در شهر کنیابا در جنوب غربی مالی و حوالی آن به زنانی از کشورهای همسایه مانند بـورکینافاسو، سنگال و گینـه برخوردم که در آنجا نیز حقوق کار و حقوق سرزمینی زنان با آنچه در مالـی وجـود دارد، قابل مقایسه است. 
وقتی زنان افریقای غربی، کار در معادن طلا را ادامه دهند پژوهشگران و سیاست‌گذاران ناگزیرند این موضوع را بهتر درک کرده و بین قوانین سرزمینی و استخراج دستی معادن به عنوان یک پدیده نوظهور برای امرار معاش ارتباط برقرار کنند. معادن طلای صنعتی که بیشترین ارز قوی مالی را به وجود می‌آورند، چندان اشتغالزا نیستند. 
معادن جای بچه‌ها نیست، اما بسیاری از زنان با کودکان نوزاد خود در معادن طلا کار می‌کنند، به این دلیل که مزایای بالقوه آن خوب است و به خطرهایش می‌ارزد. یکی از این زنان معدنکار به من گفت کار در معدن از مزرعه‌داری بسیار سخت‌تر است اما درآمد آن خیلی بهتر است. 
زنان دیگر هم در تایید حرف او اضافه کردند که کشاورزی، فصلی است و یک یا دو بار در سال می‌توان از این راه پول درآورد، در حالی که هزینه‌های زندگی به طور پیوسته ادامه دارد. دولت مالی تلاش می‌کند در فصل برداشت معدنکاری را ممنوع کند، اما مردم در تمام سال به دنبال طلا هستند. 
برای بسیاری از زنان معدنکار در مالی، هدف نهایی، دستیابی به یک ملک است؛ قطعه زمینی به نام خودشان که بتوانند آن را به فرزندان خود انتقال دهند. این هدف به ویژه درباره خانواده‌های چند همسره مهم است زیرا اگر شوهر خانواده فوت کند، ممکن است تضمینی وجود نداشته باشد که بچه‌ها سهم منصفانه‌ای از ارث داشته باشند. اگر این زنان ثروتمند شوند می‌توانند در زمین خود ملکی بسازند و اجاره دهند از داشتن درآمدی ثابت اطمینان یابند؛ درآمدی که به‌دست آوردن آن از راه مزرعه‌داری، سخت است. 
لیف بوراتوم - مدرس مطالعات توسعه جهانی در امریکا